نا امیدانه زدم تکیه بر دیوار حسرت.......

کاش در ساحل رودی خموش 

                           عطر مرموز گیاهی بودم

                          چو به آنجا گذرت می افتاد

به سر و پای تو لب می سودم

                        کاش چون نای شبان می خواندم

                         به نوای دل دیوانه ی تو

خفته بر هودج مواج نسیم

                       میگذستم ز در خانه ی تو

                      کاش  چون پرتو خورشید بهار

سحر از پنجره می تابیدم

                    از پس پرده ی لرزان حریر

                    رنگ شکان تو را میدیدم

                             فروغ فرخزاد  همیشه شعر هاش رو دوست داشتم روحش شاد

نوشته شده توسط بهار در جمعه بیستم مهر 1386 ساعت 7:44 موضوع | لینک ثابت