نا امیدانه زدم تکیه بر دیوار حسرت.......

توی آسمون دنیا هرکسی ستاره داره........

چراوقتی نوبت ماست آسمون جائی نداره.........

واثه من تنهائی درده.........

درد هیچ کس رو نداشتن........

هرگل پژمرده ای رو تو کویر سینه کاشتن..........

دیگه باورکردم اینو.............

که باید تنها بمونم..........

تادم لحظه مردن شعر تنهائی بخونم......

صفحه اصلی

آرشیو وبلاگ

ایمیل

طراح قالب