نا امیدانه زدم تکیه بر دیوار حسرت.......

            و قصر کوچک دل مرا خراب میکنی

                     سر قرار عاشقی همیشه دیر کرده ای

                               ولی برای رفتنت عجب شتاب میکنی

                          من از کنار پنجره تو را نگاه میکنم

               و تو به نامدیگری مرا خطاب می کنی

    چه ساده در ازای یک نگاه پاک و ماندنی

         هزار مرتبه مرا ز خجلت آب میکن ی

                    به خاطر تو من همیشه با همه غریبه ام

                           تو کمتر از غریبه ای مرا حساب میکنی

                     و کاش گفته بودی از همان نگاه اولت

       که بعد من دوباره دوست انتخاب می کنی